shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : €0.00
View Cart Check Out

Single Blog Title

Nuri Sahin, αληθινή αγάπη…

Μια άκρως ενδιαφέρουσα και συναισθηματική συνέντευξη παραχώρησε ο Nuri Sahin στην Ιστοσελίδα «The Players Tribune» με θέμα τι άλλο? την αγαπημένη μας Borussia Dortmund. Μεταξύ άλλων αναφέρεται στο χρονικό της τρομοκρατικής επίθεσης με στόχο το λεωφορείο της ομάδας μας έτσι όπως το έζησε ο ίδιος και κάνει μια όμορφη αναδρομή  στην μέχρι τώρα καριέρα του και όλα αυτά που τον κάνουν Borusse.

Εμείς, το  Borussia Dortmund Hellenic Supporters Club μεταφράσαμε την συγκεκριμένη συνέντευξη και την αναδημοσιεύουμε μόνο για εσάς.

Nuri Sahin: Έχω μια συνήθεια πριν από κάθε μεγάλο παιχνιδι για το Champions League. Είτε παίζουμε είτε εκτός έδρας, τρώω πάντοτε μεσημεριανό στο ξενοδοχείο της ομάδας και αμέσως μετά πίνω ένα καφέ με έναν συμπαίκτη μου, συνήθως με τον Marcel Schmelzer. Αμέσως μετά πάω πίσω στο δωμάτιό μου και ακούω μουσική. Ξαπλώνω στο κρεβάτι μου και κλείνω τα μάτια μου και απλά αναπνέω. Νιώθω το στήθος μου να πηγαίνει πάνω κάτω και φαντάζομαι το πως θα ήθελα να πάει το παιχνίδι, μια ιδεατή έκβαση. Αυτό διαρκεί μόλις μερικά λεπτά αλλά είναι κάτι που χρειάζομαι να κάνω. Αμέσως μετά τηλεφωνώ την γυναίκα μου και την ρωταω αν ολα είναι οκ. Μετά κλείνω το τηλέφωνο μου και επιβιβαζομαι στο λεωφορείο της ομάδας.

Στις 11 Απριλίου 2017 — την νύχτα που έπρεπε να παίξουμε κόντρα στην Μονακό τον πρώτο προημιτελικό αγώνα του Champions League έκανα ακριβώς ότι κάνω πάντα, όλα αυτά που σας προανέφερα.

Ή πορεία απο το ξενοδοχείο προς το Westfalenstadion στο Dortmund διαρκεί μόλις μερικά λεπτά. Χρόνος αρκετός για να έχεις μια γρήγορη κουβέντα με οποιονδήποτε κάθεται δίπλα σου στο λεωφορείο της ομάδας. Καθόμουν δίπλα στον Marcel και τον θυμάμαι να με ζητάει ένα μπουκάλι νερό από το ντουλαπάκι που βρισκόταν ακριβώς δίπλα μου αφότου το λεωφορείο ξεκίνησε την πορεία του προς το γήπεδό μας. Έπιασα το μπουκάλι με το χέρι μου και Μπουμ, μια έκρηξη έσπασε το τζάμι του λεωφορείου.

Αμέσως μετά όλα άρχισαν να συμβαίνουν σε αργή κινηση. Δεν είχα ιδέα τι συνέβαινε. Νομίζω απλά πάγωσα και έμεινα ακίνητος. Αλλα το μυαλό μου έτρεχε. Σε ένα διάστημα 2 δευτερολέπτων, πέρασε στιγμιαία από μπροστά μου όλη μου η ζωή. Πίστεψα ότι θα πεθάνω αλλά πίστεψα ότι θα ζήσω επίσης. Και αμέσως μετά σκέφτηκα την οικογένειά μου. Σκεφτηκα τον 5χρονο γιο μου, την ενός χρόνου κόρη μου και την γυναίκα μου. Μπορούσα να τους νιώσω εκεί κοντά μου.

Και μετά συνήλθα, ξύπνησα και συνειδητοποίησα που βρισκόμουν. Κοίταξα γύρω μου και είδα τον συμπαίκτη μου Marc Bartra. Το χέρι αιμορραγουσε, πολύ άσχημα, και μετά κοίταξα τα μάτια του. Ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσω το πως με κοιτούσε με τα ματια του. Ήταν σκοτεινά και τρομαγμένα. Μετα είδα τους συμπαίκτες μου που κάθονταν πίσω του να σηκώνονται από τις θέσεις τους αλλά εγώ φώναξα δυνατά «πέστε κάτω, πέστε κάτω, μείνετε μακριά από τα παράθυρα».

Δεν είχαμε ιδέα τι συνέβαινε και αν αυτό που συνέβαινε είχε τελειώσει. Φώναξα στον οδηγό του λεωφορείου «Μην σταματάς, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ, συνέχισε να οδηγίας, απλά συνέχισε να οδηγάς, δεν πρεπει να μείνουνε σε αυτό σημείο».

Σκέφτηκα ότι ίσως άνθρωποι επιχειρούσαν να μπουν στο λεωφορείο και ξέρεις…προσπαθουσαν να μας σκοτώσουν όλους.

Το λεωφορείο μετακινήθηκε μερικά μέτρα και στάθμευσε εκεί προτού μπορέσουμε να κοιτάξουμε έξω και να ελέγξουμε οτι καμενας δεν ηταν εκεί. Τα αυτιά μου κουδούνιζαν αλλά ήμουν εντάξει, ήμουν ζωντανός. Ενεργοποίησα το κινητό μου και τηλεφώνησα αμέσως την μητέρα μου και την σύζυγό μου. Τους ενημέρωσα ότι δεν είχα πάθει κάτι αλλά δεν ήξερα τι ακριβώς είχε συμβεί. Ξανακοιταξα  γύρω μου και όλοι ήταν απλά ακινητοι,  παγωμένοι, σοκαρισμένοι. Κανένας δεν κουνιόταν, κανένας δεν μιλούσε. Δεν κοίταξα προς το λεωφορείο όταν αποβιβάστηκα από αυτό…ήθελα απλά να μείνω μακριά από αυτό.

Μερικά λεπτά αργότερα, κάποιος μου έφερε ένα κινητό τηλέφωνο. Ήταν η σύζυγος του Marc Bartra. Ήμουν το μοναδικό άτομο μέσα στην ομάδα εκτός από τον Marc που μπορούσε να μιλήσει στα Ισπανικά, οπότε έπρεπε να την ενημερώσω για το τι ακριβώς είχε συμβεί, η απλά να προσπαθήσω. Την ενημέρωσα ότι ο Marc ήταν στο δρόμο για το νοσοκομείο και ότι δεν είμασταν σίγουροι για το πόσο άσχημα είχε τραυματιστεί. Μπορούσα να την ακούσω καθαρά που έκλαιγε. Ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσω αυτόν τον ήχο του κλάματος της για όσο ζω. Ποτέ. Δεν θα μπορούσα να ευχηθώ αυτό που ένιωθε εκείνη την στιγμή ούτε στον χειρότερο εχθρό μου.

Δεν εκλαψα όταν αποβιβαστήκαμε απο το λεωφορείο. Ήμουν απλά σοκαρισμένος. Προσπαθούσα απλά να αναπνεύσω.

Περπατήσαμε πίσω προς το ξενοδοχείο και μετά γύρισα πίσω στο σπίτι με το αυτοκίνητο σε απόλυτη ησυχία. Καμία διάθεση για ράδιο η για λίγη μουσική. Όλη αυτή η δοκιμασία από την στιγμή ου αποβιβαστηκαμε από το λεωφορείο μέχρι την στιγμή που έφτασα πίσω στην οικογένειά μου διήρκησε μια ώρα. Σε όλη αυτή την διάρκεια δεν μπορούσα να αναπνεύσω.

Παρκαρα το αυτοκίνητό μου και αποβιβάστηκα απο αυτό και τοτε συνειδητοποίησα- είδα την σύζυγό μου και τα παιδιά μου να με περιμένουν εξω απο την πόρτα του σπιτιού μας. Τους κοίταξα για μερικά δευτερόλεπτα. Και μετά με πήραν τα κλάματα. Έκλαψα όπως δεν έχω κλάψει ποτέ ξανά. Αγκάλιασα την κόρη μου. Ένιωσα το πρόσωπο της ακουμπάει το δικό μου και συνειδητοποίησα πόσο τυχερός ήμουν.

Και μετά σκέφτηκα τον Marc, ο οποιος εκείνη την μέρα είχε περάσει τόσα. Τον επισκεφθήκαμε το ίδιο κιόλας βράδυ μαζί με τον Marcel και τον Gonzalo Castro στο νοσοκομείο. Ήταν άσχημα τραυματισμένος και γεμάτος γάζες αλλά ήταν ζωντανός. Και αυτό ήταν το πιο σημαντικό εκείνη την στιγμή.

Ενώ βρισκόμασταν στον χώρο αναμονής του ξενοδοχείου, είδαμε στις Τηλεοράσεις τι ακριβώς είχε συμβεί. Τρεις Βόμβες είχαν εκραγεί ακριβώς έξω από το λεωφορείο. Κάποιος τις είχε κρύψει σε θάμνους δίπλα από τον δρόμο. Δεν ήμουν σε θέση να επεξεργαστώ την ολη κατάσταση και δεν ήθελα….Λαι αμέσως μετά είδα κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Στην τηλεόραση έδειχναν φιλάθλους της Borussia Dortmund να καλωσορίζουν στα σπίτια τους φιλάθλους της Monaco που είχαν μείνει στο Dortmund και δεν είχαν που να μείνουν το βράδυ λόγω της ακύρωσης του αγώνα. Και αυτό είναι το μεγαλείο των φιλάθλων μας. Είχαν συνηδητοποιησει ότι αυτό που μας είχε συμβεί ήταν κάτι σημαντικό και πάνω απο το ποδόσφαιρο.

Τόσο ξεχωριστοί είναι οι Φίλαθλοι της Borussia. Το γνωρίζω, γιατί είμαι ένας από αυτούς, όλη μου την ζωή.

Είμαι ένας ποδοσφαιρικός nerd. Αφότου είδα τον Georghe Hagi να σκοράρει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 για την Ρουμανία, ήμουν εκστασιασμενος. Θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθεται στο διπλό κρεβάτι που μοιραζομουν με τον αδερφό μου, Ufuk, στο δωμάτιο μας στο Meinerzhagen, στην Γερμανία. Και οι 2 τσιριξαμε οταν η μπάλα μπήκε στα δίχτυα. Μερικές εβδομάδες είχαμε παρακαλέσει τον πατέρα μας να βάλει μια τηλεόραση στο δωμάτιό μας μόνο για τον ένα μήνα που διαρκούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Από εκείνο το σημείο και μετά παρακολουθούσα όσο περισσότερο ποδόσφαιρο μπορούσα. Θυμαμαι τον Ρομαριο και τον Μπεμπετο να παίζουν απίστευτο ποδόσφαιρο με την Βραζιλία στα τελευταία παιχνίδια, ήταν τόσο όμορφο. Τότε κατάλαβα ότι αυτό ήταν το σπορ μου, αυτό που ήθελα να κάνω.

Εκεί που μεγάλωσα, ήσουν είτε φαν της Borussia είτε της Schalke γιατι και οι δυο ομάδες βρίσκονταν τόσο κοντά στην πόλη μας. Και ευχαριστω κάθε μέρα τον Θεό που η Dortmund χτύπησε την πόρτα μου και με ρώτησε σε ηλικία 7 χρονών αν θέλω να παίξω για τις ακαδημίες της.  Τον ίδιο χρόνο η BVB κέρδισε τον δεύτερο συνεχόμενο της πρωτάθλημα Γερμανίας και απλά ερωτεύτηκα την ομάδα. Η μόνη φανέλα που ήθελα να φορέσω ήταν η κιτρινομαυρη της BVB.

Μετακόμισα στο Dortmund, μόλις 45 λεπτά από το σπίτι μου, όταν ήμουν μόλις 12 ετών ώστε να παίξω για λογαριασμό των ακαδημιών της Borussia Dortmund.

Ο Σύλλογος έχει μια ξεχωριστή παράδοση να αφήνει τους παίκτες των ακαδημιών να είναι be ball boys σε κάποια παιχνίδια . Και μετά απο 2 χρόνια στις ακαδημίες η ομαδα με επέλεξε να γίνω μέρος αυτής της όμορφης παράδοσης. Αλλά το παιχνίδι το οποίο μου ανατέθηκε δεν ήταν απλά ένα οποιοδήποτε παιχνίδι αλλά το παιχνίδι Borussia Dortmund κόντρα στην Real Madrid για το Champions League. Η Real είχε κερδίσει μόλις της προηγούμενη χρονιά το Champions League και η ομάδα απαρτιζόταν από παίκτης όπως οι Figo, Zidane, Ronaldo, Casillas, Roberto Carlos. Όλα αυτά τα μεγάλα ονόματα του ποδοσφαίρου επρόκειτο να παίξουν στον στάδιο μας.

Θυμαμαι ακομη εκείνες τις πανέμορφες άσπρες φανέλες που φορούσε η Real εκείνο το βράδυ. Ήταν απλά απίστευτες και έπαιξαν τόσο όμορφο ποδόσφαιρο εκείνο το βράδυ. Κάποια στιγμή στο δεύτερο ημίχρονο εκείνου του παιχνιδιού θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει. Μια μέρα θα παίξω για την BVB αλλά ότι κι αν γίνειθα παίξω επίσης και για την Real Madrid.

Η Borussia Dortmund δεν αφήνει κανέναν μετα το τέλος κάθε παιχνιδιού να πλησιάσει τον αγωνιστικο χωρο και ειδικά τα ball boys. Αλλα εκεινη την νύχτα, δεν με ένοιαζε. Γυρισα στους φιλους μου και τους είπα «Θα μπω μεσα με την ληξη του παιχνιδιού. Πρέπει να δω αυτή την φανέλα από κοντά, πρέπει να την νιώσω μέσα στα δάκτυλά μου. Πρέπει να συναντήσω τον Ronaldo.

Και ετσι επραξα. Και ηταν απίστευτο το συναίσθημα.

Δυο χρόνια αργότερα έκανα το ντεμπούτο μου με την Borussia Dortmund. Ήμουν μόλις 16 χρονών, ο νεότερος παικτης στην ιστορία της Bundesliga. Ο πρώτος μου εντός έδρας αγώνας ήταν κόντρα στην Schalke, τον μεγαλύτερό μας αντίπαλο. Το Westfalenstadion είναι ένα απίστευτο μέρος για να δεις ένα παιχνίδι αλλά όταν παίζουμε κόντρα στην στην Schalke η ατμοσφαιρα ειναι κατι παραπανω απο ηλεκτρισμένη κυρίως εξαιτίας του Κίτρινου Τείχους. Αφήστε με να σας εξηγήσω. Η Südtribüne φιλοξενεί 25,000 θεατές. Είναι στενή και γεμάτη από φιλάθλους μας που φοράνε από πάνω μέχρι κάτω μόνο κιτρινόμαυρα. Αυτοί οι Φίλαθλοι είναι οι καλύτεροι φίλαθλοι στον κόσμο. Ξερω πως καθε ποδοσφαιροφιλος λεει το ιδιο για τους φιλαθλους της ομαδας του αλλα πηγαίνετε σε έναν αγώνα της Borussia Dortmund. Θα το καταλάβετε αμέσως. Για μενα αυτό που καταφέρνουν οι Φίλαθλοι μας είναι σαν μια ποδοσφαιρική Mona Lisa, σαν ένα έργο υψηλής Τέχνης.

Εκείνη την μέρα η Südtribüne ηταν το ρωτο πράγμα που κοίταξα όταν μπήκα στον αγωνιστικό χώρο του Westfalenstadion. Και ακπμη και τωρα είναι πάντα το πρώτο πράγμα που κάνω κάθε φορά που μπαίνω στον αγωνιστικό χώρο. Από το τελος του αγωνιστικού χώρου δεν μπορείς να δεις που τελειώνει. Είναι απλά κίτρινο όσο μακριά μπορεί να δει το μα το σου. Είναι οτι πιο όμορφο μπορείς να δεις στον κόσμο των σπορ.

Δεν κερδίσαμε εκείνο το παιχνίδι κόντρα στην Schalke, αλλα αυτο δεν είχε σημασια. Μόλις είχα πραγματοποιήσει το όνειρό μου. Είχα παίξει για λογαριασμο της Borussia Dortmund μπροστά στους απίστευτους οπαδούς μας. Έμεινα στο Dortmund για ακόμη 6 χρόνια και μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα η Borussia ρίζωσε μέσα στην ψυχή μου. Κάθε χρόνο αγαπουσα ολο και περισσότερο αυτόν τον σύλλογο που ειχε πια γίνει ολη μου η ζωή. Μαζι με την σύζυγό μου σχεδιάζαμε να ξεκινήσουμε την οικογένειά μας στην πόλη που ειχε πια γίνει κάτι παραπάνω από σπίτι για μένα.

Αφοθ κερδισαμε την Bundesliga το  2011, πήρα ένα μήνυμα από τον manager μου:

“Nuri, η Real Madrid ενδιαφέρεται για την απόκτησή σου.”

Ηταν κάπως αστείο το πως έμαθα για το ενδιαφέρον της Real αλλα σκέψου ηταν ετσι οπως το φανταστηκα ως μικρο παιδί.

 Είχα ακούσει πολλά μεταγραφικά σενάρια που με ενεπλεκαν με διάφορες ομάδες αλλά πότε με την Real Madrid. Και τώρα ήταν εκεί και με περίμεναν. Οι άσπρες φανέλες, το Bernabéu, όλη αυτή της η ιστορία. Και θυμήθηκα την υπόσχεση που ειχα δώσει στον εαυτό μου μερικά χρόνια πιο πριν. Ένα κομμάτι του εαυτού μου έλεγε να πω όχι. Η Borussia μου είχε δώσει τόσα πολλά. Πώς θα μπορούσα να αφήσω αυτή την ομάδα. Ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση, μια απόφαση που με έκανε να χάσω τον ύπνο μου.  Μιλησα ώρες επι του θέματος με την σύζυγό μου και την οικογένειά μου. Αλλά έπρεπε επίσης να μιλήσω και με τον τότε προπονητή μου στην Borussia, τον Jürgen Klopp, πρώτου έπαιρνα μια απόφαση. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτη την συζήτηση μαζι του.

“Nuri, είναι δική σου αποφαση”  μου είπε. “ Αλλά αν φύγεις, να ξέρεις, θα είμαι πάντα δίπλα σου, θα είσαι φίλος μου για πάντα.”

“Αλλά αν μείνω” ειπα, “Θα σκέφτομαι το πως θα ήταν να ήμουν στην Μαδρίτη. Θα είμαι σωματικά στο Dortmund αλλά το μυαλό μου … θα ειμαι χαμένος. Δεν θα μπορούσα να ζήσω έτσι.” Και του είπα ότι είχα μόνο μια ζωή να ζήσω και οτι δεν ηθελα να μετανιώσω κανένα κομμάτι της.

Ο Jürgen καταλαβε, και μου είπε να ακολουθήσω την καρδιά μου.

Μερικές ώρες αργότερα ανακοίνωσα την απόφαση μου. Η Σύζυγός μου, που ήταν 4 μηνών έγκυος, μετακόμισε μαζί μου στην Μαδρίτη. Κατά κάποιον τρόπο έπρεπε να ξεκινησουμε την ζωή μας από την αρχή. Μιλούσα Ισπανικά αλλά ήρθαμε αντιμέτωποι με πολλές δυσκολίες όπως το να είσαι έγκυος σε μια ξένη χώρα. Και τότε τραυματιστηκα μόλις στην πρώτη μου προπόνηση με την Real. Και η ζωή στην Μαδρίτη δεν ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο μπορώ να πω.

Τον Σεπτέμβριο του 2011 ήρθε στον κόσμο ο γιος μας. Ηταν τέλειος. Ημουν τοσο χαρουμενος που έγινα πατέρας. Η μητέρα μου και η μητριά μου πέταξαν για την Μαδρίτη και όσο ήταν εκεί συνειδητοποίησα πόσο μου είχε λείψει το σπίτι μου, η πόλη μου. Το Dortmund δεν ήταν απλά μια πόλη η μια ομάδα για μένα, ήταν και είναι το μέρος όπου ζουν οι πιο σημαντικοί άνθρωποι της ζωής μου.

Προσπάθησα να επανέλθω μετά τον τραυματισμο όσο πιο γρήγορα μπορούσα αλλά όταν παίζεις για ένα club όπως η Real που πρέπει να κερδίζει πάντα, τότε είναι δύσκολο να ξαναγίνει μέρος της ομάδας. Ήμουν εκτός λόγω τρτραυματισμού για λεριπου 6 μήνες και οταν πλησιαζε η ωρα να επιστρεψω στην δραση η Borussia ρώτησε την Real και ρώτησε αν ήθελα να επιστρέφω πίσω. Δεν είχα έρθει όμως εδώ ωστε να τα παρατησω τόσο απλά. Πήγα δανεικός στην Liverpool ώστε να επιστρέψω και πάλι στο επίπεδο που έπαιζα πριν τον τραυματισμό μου και ήξερα ότι μπορώ να παίξω.

 Στην Αγγλία ένιωσα ακόμη πιο μακριά από το σπίτι. Δεν έπαιζα καλά, κατι έλειπε από το παιχνίδι μου Δεν μπορούσα όπως να καταλάβω τι ήταν αυτό όσο κι αν προσπάθησα. Αλλά ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν μου έλειπε κάτι από το παιχνίδι μου αλλά μου έλειπε κάτι από την ζωή μου. Μου έλειπε το να είμαι μέρος μιας οικογένειας, της οικογένειας της Borussia και ήθελα τόσο πολύ να ξαναειμαι μέρος αυτής της οικογένειας. Οι ανθρωποι εκει είναι ο λογος που έπαιζα ποδόσφαιρο όπως έπαιζα.

Ό Manager έκανε μερικά τηλεφωνήματα και μερικές εβδομάδες αργότερα ήταν στην πτήση της επιστροφής για το Dortmund.

Δεν ήμουν σίγουρος πως θα με υποδεχόταν πίσω η Südtribüne. Τους ειχα πληγώσει με την φυγή μου στην Real. Ήμουν αναπληρωματικός για εκείνο το παιχνίδι και λίγο πριν μπορώ στον αγωνιστικό χώρο ο Jürgen με φώναξε και μου ειπε:

“Nuri …  κλείσε τα μάτια σου. Μπορείς να το ακούσεις?”

Γύρισα προς την Südtribüne και έκλεισα τα μάτια μου. Τραγουδούσαν το όνομα μου.

“Πίστεψα ειλικρινά ότι θα σε μισούσαν” ειπε ο Jürgen . Και μετά γελασε χαρακτηριστικά όπως κάνει πάντα. Μου πείραξε τα μαλλιά και με έσπρωξε προς τον αγωνιστικό χώρο.

Αυτή η σύνδεση αυτη η σχέση που έχω με τους φιλάθλους της Borussia δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Το ξέρω πια τώρα.

Echte Liebe. Σημαίνει αληθινή Αγάπη — και το να αγαπάς δίχως ορια και καταστάσεις. Αυτό είναι το πνεύμα της Borussia.  Αυτή είναι η δύναμή μας.

Και ένιωσα αυτή την αληθινη αγάπη τις μερες μετα την τρομοκρατικη επίθεση.

Έπρεπε να παίξουμε τον αγώνα την επόμενη ακριβώς μέρα και πρέπει όλοι να καταλάβουν, ονειρεύτηκα όλη μου την ζωή ένα και μόνο πράγμα να παιξω με τα χρώματα της Borussia Dortmund στο Champions League. Κάθε ευρωπαϊκό παιχνίδι είναι τόσο ξεχωριστό για μένα αλλά εκείνο το βράδυ ήταν για πρώτη φορά τόσο διαφορετικά. Πριν το παιχνίδι δεν μπορούσα να σκεφτώ καθαρά και το μυαλό μου ήταν πίσω στο σπίτι, στην οικογένειά μου, στην συζυγο μου και τα παιδια μου. Ειναι καλα? Με χρειάζονται δίπλα τους?

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ να πηγαινω προς τον αγωνιστικό χώρο και να κάνω ότι κάνω πάντα, να κοιτάω την Südtribüne. Εκεινο το βραδυ είδα ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω δει στην ζωή μου. Οι φιλαθλοι μας ειχαν φτιαξει ενα πανέμορφο κορεο:BVB το οποίο η πλήρης ονομασία τους συλλόγου μας. Ήταν τόσο μεγάλο και απλωνόταν από το κάτω μέρος της Südtribüne μέχρι το τέλος της. Ήταν τόσο πανέμορφο και ξεχωριστό. Και σε λιγα λεπτα ένιωσα ότι όλα θα πάνε πραγματικά καλά.

Ήμουν στους αναπληρωματικούς σε εκείνο το παιχνίδι. Πριν μπω στο 2ο Ημίχρονο, δεν σκέφτηκα καθόλου για το παιχνίδι, απλά ήθελα να πάω σπίτι και να δω την οικογένειά μου. Ήθελα όλοι όσοι ήταν στο γήπεδο να πάνε να συναντήσουν τους ανθρώπους που αγαπούν και νοιάζονται. Προσπάθησα να συγκεντρωθώ στο παιχνίδι μου αλλά ήταν τόσο δύσκολο, ήταν το πιο δύσκολο παιχνίδι που έχω παίξει στην μέχρι τώρα καριέρα μου.

Οταν εφτασα στο σπιτι μου, η σύζυγός μου με ρώτησε αν ήθελα να μιλησω γι’αυτό που ειχε συμβει το προηγούμενο βράδυ. Μιλησαμε κια της εξήγησα πως αυτό που συνέβη ήταν πια μέρος της ψυχής μου, πως με είχε στιγματίσει . Ότι συνέβη εκείνη την μέρα στο λεωφορείο δεν φύγει ποτέ από μέσα μου, πάντα θα με φέρνει σε σκέψεις και άλλαξε αυτό που ειμαι και αυτό που θα γίνω στο μέλλον.

Ό φόβος που ένιωσα εκείνη την στιγμή της έκρηξης θα μείνεις στο μυαλό μου για πάντα αλλά είναι οι  ώρες μετά από την επίθεση που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω και που σκέφτομαι κάθε φορά που κάποιος μιλάει για αυτό το θέμα. Ό τροπος με τον οποίο ανταποκρίθηκε και αντέδρασε η πόλη και η ομαδα μας στην συγκεκριμένη κατάσταση με κανει τόσο περήφανο. Η υποδοχή των φιλάθλων της Monaco,  και η υποστήριξη στο στάδιο λιγότερο από 24 ώρες μετά την επίθεση ήταν κάτι τόσο όμορφο και ξεχωριστό.

Αντιδράσαμε έτσι γιατί έτσι έχουμε μάθει να αντιδρούμε σε τέτοια θέματα

Αγάπη, δίχως όρια και ανεξαρτήτως των καταστάσεων.

Echte Liebe

Nuri Sahin

Leave a Reply

ăn dặm kiểu NhậtResponsive WordPress Themenhà cấp 4 nông thônthời trang trẻ emgiày cao gótshop giày nữdownload wordpress pluginsmẫu biệt thự đẹpepichouseáo sơ mi nữhouse beautiful